شماری از شهروندان کشور از افزایش بیکاری و تداوم این وضعیت به‌شدت ابراز نگرانی می‌کنند و می‌گویند که باوجود ادعاهای طالبان، فرصت‌های شغلی روزبه‌روز محدودتر می‌شود و در نهادهای دولتی، تنها به اعضای طالبان و خانواده‌های آنان فرصت استخدام داده می‌شود. هم‌زمان، شماری از دکان‌داران نیز از کاهش قدرت خرید مردم سخن می‌گویند و تاکید می‌ورزند که به‌جای سود، زیان کرده‌اند. برخی دیگر از شهروندان کشور نیز می‌گویند که به‌دلیل تداوم فقر و بیکاری، بسیاری از مواد غذایی مهم را از اولویت غذایی خود حذف کرده‌اند. این در حالی است که شورای پناهندگان ناروی گفته است که یک‌سوم جمعیت افغانستان در زمستان پیش‌رو با گرسنگی مواجه خواهند شد. به گفته این شورا، امسال دست‌کم دو میلیون تن به شمار افرادی که به غذای کافی دسترسی ندارند، افزوده شده‌اند.

با وجود ادعاهای طالبان مبنی بر رونق اقتصادی، شماری از شهروندان کشور از تداوم بحران فقر و گرسنگی به‌شدت ابراز نگرانی می‌کنند. آنان می‌گویند که به‌دلیل نبود کار و ایجاد نشدن فرصت‌های شغلی، بحران بیکاری به‌اندازه‌ای گسترش یافته است که شماری از جوانان از زندگی ناامید شده و آینده خود را تیره‌وتار می‌بینند. به گفته آنان، طالبان همچنان با نهادهای تحت کنترل این گروه به‌عنوان «غنیمت جنگی» برخورد می‌کنند و فرصت‌های استخدامی را تنها در اختیار افرادی قرار می‌دهند که عضو طالبان یا از همکاران پیشین این گروه بوده‌اند.

اکبرجان، باشنده قندهار، می‌گوید: «بیکاری در اینجا بسیار گسترده است. من تحصیلات دانشگاهی دارم، اما حتا نمی‌توانم یک شغل عادی پیدا کنم؛ زیرا در اینجا افرادی استخدام می‌شوند که شایستگی و توانایی لازم برای انجام وظایف و تصدی بست مربوط را ندارند. بسیاری از جوانان ولایت قندهار بیکار هستند و ناگزیر می‌شوند از راه‌های غیرقانونی و قاچاقی به کشورهای خارجی بروند. افرادی مانند من مجبور می‌شوند یا به کشورهای خارجی مهاجرت کنند، یا دست به خودکشی بزنند و یا به ارتکاب جرایم جنایی روی بیاورند.»
این باشنده قندهار می‌افزاید: «زندگی برای ما بسیار دشوار شده است. من نیز گاهی به خودکشی فکر می‌کنم. دلیل اصلی این وضعیت، نبود فرصت‌های شغلی است. هیچ‌کس نمی‌تواند کار و درآمدی پیدا کند. برخی از اعضای خانواده‌ام به کشورهای خارجی رفته‌اند و در مسیر راه جان خود را از دست داده‌اند. تمام این مشکلات ناشی از بیکاری و بی‌عدالتی است؛ در غیر این صورت، هیچ‌کس چنین رنج و سختی بزرگی را بر خود تحمیل نمی‌کند.»

صدف (مستعار)، یکی از زنان در شهر هرات، می‌گوید: «می‌خواهم پسر ۱۶ ساله‌ام را از طریق قاچاق به ایران بفرستم، چون پدرش نتوانسته است وظیفه‌ای پیدا کند و همه ما گرسنه هستیم.» به گفته او، بسیاری از مردم که پیش از این شاغل بودند، به‌دلیل تداوم فقر و نبود فرصت‌های شغلی، بیکار شده‌اند.
عنبرین (مستعار)، بانوی دیگری در هرات، می‌گوید: «دو روز می‌شود که حتا نصف نان هم نتوانسته‌ام به خانه ببرم و از شدت ضعف و لاغری، نه می‌توانم کار کنم و نه هم کاری پیدا می‌شود.»
یکی از خبرنگاران در هرات نیز تایید می‌کند که زنانی را دیده است که همراه با شوهران‌شان در کنار خیابان گدایی می‌کنند. به گفته این خبرنگار، آنان می‌گویند که با وجود تلاش‌های فراوان، نتوانسته‌اند کاری پیدا کنند و ناگزیر شده‌اند به گدایی روی بیاورند.
یکی از باشنده‌گان غور می‌گوید: «لقمه نان خشک پیدا نمی‌توانم که به کودکانم بدهم. کار نیست و خشک‌سالی هم بوده است. حیران مانده‌ایم که چه کنیم. ما از غذاهای مختلف گذشته‌ایم و تنها یک لقمه نان خشک می‌خواهیم، اما آن را هم پیدا نمی‌توانیم. وضعیت بسیار تلخ و تأسف‌باری داریم.»

در همین حال، عمر، یکی از باشندگان ساحه توحیدآباد در مرکز غزنی، می‌گوید که دکان فروش لوازم آرایشی و صنایع دستی دارد. او در گفتگو با روزنامه ۸صبح می‌گوید که به‌دلیل کاهش قدرت خرید مردم و زیان‌ده بودن کاروبارش، دکان خود را به فروش گذاشته است.
این باشنده غزنی می‌گوید: «اقتصادی مردم ضعیف است و درصد بالایی از مردم توان تهیه مواد غذایی مورد نیاز خود را ندارند. وقتی مردم درآمد نداشته باشند، بدون شک کسی از ما جنس نمی‌خرد و ما نیز متضرر می‌شویم. نمی‌توانیم مصارف کرایه دکان، برق و معاش شاگردم را تامین کنم. به همین دلیل تصمیم گرفتم دکانم را بفروشم و خودم به ایران یا کشور دیگری بروم.»

یکی از بانوان که به گفته خودش، برای تامین لقمه‌ای نان، ترشی‌فروشی راه‌اندازی کرده بود، به‌دلیل کاهش قدرت خرید مردم و افزایش قیمت مواد اولیه، ناگزیر به تعطیلی کاروبارش شده است. او می‌گوید: «امسال حتا یک کیلو هم محصول تولید نکردیم. خلاصه بگویم که فعلاً کار ما تعطیل است. دلیلش هم گرانی مواد اولیه و پایین بودن قدرت خرید مردم است. ما ترشی و مربا تولید می‌کنیم، اما مردم برای تهیه نان خشک درمانده‌اند و نمی‌توانند به‌آسانی ترشی و مربا بخرند. نه‌تنها قیمت‌ها بالا رفته، بلکه مردم در خرید مواد اولیه نیز با مشکل روبه‌رو هستند. این محصولات حتا در فهرست اولویت‌های خرید بیست‌و‌سی مردم هم قرار ندارند.»

این در حالی است که یان اگلند، رییس شورای پناهندگان ناروی، به‌تازگی گفته است که یک‌سوم جمعیت افغانستان در زمستان پیش‌رو با گرسنگی مواجه خواهند شد. او افزوده است که امسال دست‌کم دو میلیون تن به شمار افرادی که به غذای کافی دسترسی ندارند، افزوده شده‌اند.
یان اگلند روز جمعه، ۲۴ میزان، در یادداشتی در شبکه اجتماعی ایکس نوشته است که در حال حاضر، نزدیک به ۱۶ میلیون تن در افغانستان به غذای کافی دسترسی ندارند. به گفته او، این وضعیت ناشی از هم‌زمانی تورم، نرخ بالای بیکاری، تغییرات اقلیمی و کاهش کمک‌های بشردوستانه است. او تاکید کرده که شمار افراد محروم از غذای کافی به‌طور روزافزون در حال افزایش است.
رییس شورای پناهندگان ناروی هشدار داده است که اگر به بحران گرسنگی در افغانستان به‌سرعت رسیدگی نشود، شمار گرسنگان همچنان افزایش خواهد یافت. او همچنان گفته است که مادران از فرارسیدن فصل سرما و تداوم گرسنگی به‌شدت هراس دارند.

نیما

>>>   درمتن گزارش آمده : صدف (مستعار)، یکی از زنان در شهر هرات، می‌گوید: «می‌خواهم پسر ۱۶ ساله‌ام را از طریق قاچاق به ایران بفرستم " ادعاهای صدف که پول نداریم و ... با توجه به اینکه درآمد داشته که بخواد پول بده به قاچاق بر بخوره ولی طمع و دروغ خصلت بدی ست این مادر !!! تصور میکند در ایران پول روی زمین ریخته و پسر ۱۶ ساله اش ! میاد برداره ؟؟؟ اگر اتفاقی در مسیر قاچاق بیافته وامصیبتا سر میدهید ولی الان وسوسه فرستادن یک پسرت را داری ؟؟؟ علاوه بر خطرات ورود غیر قانونی و اتفاقاتی که در مسیر و در محیط کار برای افغانیها میافتد و عواقب و ..‌. اتفاقات جبران ناپذیر و در صورت اخراج یعنی هیچ شدن پولی که به قاچاقچی دادید . واقعا چه مادری هستی که پسرت را به یک کشور و جامعه غریب میفرستی و نشسته ایی پول برات بفرسته ؟؟؟ کمی خصلت مادرانه داشته باش !! وطنداران افغانی تان از ایران چه تعریف کرده اند ؟؟؟ که یک مادر حاضره پول به قاچاق بر بده ولی همین پول را سرمایه کار پسرش در افغانستان نکند ؟؟؟جهت اطلاعت هر جای دنیا که جیبت خالی باشه زندگی سخته ، درآمد و گذران زندگی در ایران اصلا امن و راحت نیست . افغانیها چقدر مادر و والدین بی مسئولیتی هستید ؟؟ بچه برای افغانیها بارکش و جورکش است .کشورهای دیگری هم در فقر و نداری هستند ولی افغانیها مرزهای بی مسئولیتی و بی عاطفه بودن را جابجا کردن .

>>>   قابل توجه والدین افغانی که بچه هایشان را روانه کشورهای همسایه از جمله ایران میکنند ‌:
یونیسف، در مورد کودکان و نوجوانانی که از خانواده‌های‌شان جدا می‌شوند یا در مسیر مهاجرت قرار دارند، هشدار داده است. این کودکان ممکن است در معرض خشونت، سوءاستفاده و قاچاق انسان قرار گیرند.
گزارش شبکه اطلاع رسانی افغانستان با تیتر " کودکان گم‌شده کابل و خانواده‌های سرگردان‌"

>>>   ما در یک چرخه باطل تولید فقر و کودکان گشنه گیر کرده ایم از کودک گشنه به مرد و زن گشنه دوباره تولید کودک گشنه دوباره همین . مشکل را که گفتی راه را هم نشان بده تنها راه علاج فقر شکستن این چرخه باطل است زمانی که کودک سیر به زن و مرد سیر به کودک سیر تغییر کند یگانه راه علاج این درد فقط کنترول جمعیت است و خلاص امروز حاصل غفلت دیروز جمهوریت بود برنامه کنترول جمعیت میبایست از روز اول مجری میشد

>>>   این همه بلوا وآشوب برای چی؟ نفر غیرت کار کردن ندارد و دوست دارد یک شبه میلونر شود آن یکی احساسات مادری را به خاک سپرده طفل خود را روانه کشورغریب می کند بی توجه به اینکه در طول این راه پرمشقت چه بلاهایی ممکن است بر سر فرزندش بیاید واز همگی دردناکتر سوی استفاده جنسی از سوی همان قاچاق بران ومسافران است.شما را به هرچی پرستش می کنید فرزندان خود را آواره وغریب نکنید
مه خودم سالها در ایران غریب کار بودم وبعد از ده سال با دست خالی و دل پردرد به وطن آمدم .اینجا فقر است کم پولی و هزار بدبختی اما شادمان استم که در وطن خود زندگی می کنم ومنت دیگران نمی کشم با یک لقمه کمتر کسی نمرده است

مهلت ارسال نظر برای این مطلب تمام شده است