اگر سرنگونی امارت کندهار یک ضرورت انکار ناپذیر است، تغییر نام افغانستان و کنار گذاشتن دو پرچم قومی نیز ضرورتی به‌ مراتب انکار ناپذیرتر اند.
پرچم سه‌ رنگ جمهوریت، نماد روایت هویت‌ گرایان افغان است و پرچم سفید امارت، نماد روایت امت‌ گرایان قوم افغان.
این دو پرچم، نماینده دو جریان قومی با دو رویکرد متفاوت؛ اما با یک هدف مشترک: حاکمیت بر سراسر جغرافیای خراسان/افغانستان‌؛ روایت‌ هایی که دیگر اقوام این سرزمین، هیچ نقش و جایگاهی در آن ندارند.

مبارزه زیر این دو پرچم برای سایر اقوام؛ به همان اندازه بی‌ معناست که کسی تمام شب در عروسی دیگران برای نان شب برقصد و خود را شاه مجلس تصور کند؛ اما در پایان، عروس را دیگری ببرد و سهم او تنها شکمی نان باشد!
بنابراین، هیچ تاجیک و هیچ فردی از اقوام غیر افغان نباید مرتکب چنین اشتباهی راهبردی شود و زیر پرچم‌ هایی مبارزه کند که روایت هویتی و سیاسی او را نمایندگی نمی‌ کنند.

کسانی که می‌گویند «ابتدا طالبان را سرنگون کنیم و پس از آن درباره نام، پرچم و سایر مسایل گفتگو خواهیم کرد» یا خود را فریب می‌دهند یا دیگران را. وقتی کسانی از همین حالا که هنوز نه در زمین بوریا دارند و نه در آسمان ستاره‌، از بیم واکنش دیگران شهامت تغییر پرچم خود را ندارند؛ چه تضمینی وجود دارد که فردا، پس از رسیدن به قدرت، چنین شهامتی از خود نشان دهند؟
این چیزی جز تکرار یک نیرنگ سیاسی نیست؛ نیرنگی از جنس نیرنگ خلیل‌زاد و کرزی در تصویب قانون اساسی سال ۱۳۸۳.
تجربه‌ای که باید از آن درس گرفت، نه این که دوباره در دام آن افتاد.

به قول وطنی: «جنگی شدگار، سر شدگار!»
با وجود احترامی که برای جبهات مخالف طالبان قایلیم و مبارزات آنان دراین روزگار تیره و تار تاریخ را ستایش می کنیم؛ اما در مساله نام کشور و پرچم و هویت سیاسی، هیچ مجالی برای سکوت، تعارف و چشم‌ پوشی وجود ندارد؛ حتی به اندازه یک درصد.
نام کشور، پرچم و روایت هویتی، موضوعاتی نیستند که بتوان آن‌ها را به فردای نامعلوم حواله داد. هر مبارزه‌ای که از آغاز، بر پایه روایت انحصارگرایانه و ابزارهای تاریخی سرکوب سایر اقوام بنا شود، نمی‌تواند نوید بخش آزادی و برابری برای همه شهروندان کشور باشد.

از همین رو، همه روایت‌های انحصارگرایانه، ابزارهای تاریخی سرکوب اقوام دیگر و نمادهایی که به تداوم سلطه قومی مشروعیت می‌بخشند، باید از همین آغاز کنار گذاشته شوند.
مبارزه‌ای نو، با روایتی نو؛ برای آینده‌ای مشترک، بر بنیاد هویت‌ سیاسی تاریخی و بومی این جغرافیا که برابری سیاسی و حق تعیین سرنوشت همه باشندگان این سرزمین در آن پیشاپیش معلوم و تضمین باشد.

جلالی

>>>   پیرو تحلیل صریح جناب آقای جلالی در خصوص ناکارآمدی پرچم‌های فعلی در بازنمایی هویت ملی افغانستان، لازم است تأکید شود که اصلاح نمادها تنها گام نخست در یک فرآیند بزرگتر است. برای دستیابی به یک هویت ملی پایدار، بازنگری در نام کشور و به‌ویژه دگرگونی در الگوهای فکری حاکم بر جامعه الزامی است.
تاریخ نشان داده است که در این مرز و بوم، مذهب غالباً از نقش معنوی خود فراتر رفته و به ابزاری برای بهره‌کشی از ظرفیت‌های اجتماعی و سیاسی اقوام دیگر تبدیل شده است. با استفاده از چتر مذهبی، برخی گروه‌ها توانسته‌اند با ایجاد تبعیض‌های سیستماتیک، حقوق اقتصادی و فرهنگی سایر اقوام را سلب کرده و خود را در رأس قدرت تثبیت کنند. این رویکرد که نوعی “مذهب‌گرایی سیاسی” است، در واقع با استفاده از قدرت دین، صدای حق‌خواهی مردم را خاموش کرده و آن‌ها را در وضعیت تبعیض‌آمیز قرار داده است. بنابراین، برای دستیابی به یک جامعه مدنی، تغییر این پارادایم فکری که مذهب را در خدمت بقای قدرت قرار می‌دهد، از نان شب واجب‌تر است

>>>   سپاسگزار بسیار منطقی بود

>>>   زور کم قهر بسیار !
برای تطبیق خواسته ها و مطالبات یک گروه، قوم و یا یک جریان سیاسی ضرورت است که انها قدرت دولتی را به اختیار داشته باشند، وازآن طریق در تطبیق آن عمل نمایند، و یا اینکه یک اپوزیسیون قوی، برخوردار از حمایت بخش قابل ملاحظه از مردم موجود باشد، و بر دولت اعمال نفوذ نماید !همچنان موجودیت مقاومت مسلحانه قابل ملاحظه می‌تواند باعث قبولاندن شرایط بالای دولت شود !
متاسفانه هیچ یک از موارد فوق در حصه شما تطبیق نمیگردد:
قدرت دولتی را در اختیار ندارید، از سال ۱۳۷۱ الی ۱۳۷۵ که بر سر قدرت بودید فقد به چور و چپاول، غصب دارای های عامه و مردم و جنگ داخلی مصروف بودید !
کدام اپوزیسیون قوی ملموس را بوجود آورده نتوانستید!
و بلاخره در ساحه نظامی هم کدام دست اوردی ندارید، فعالیت های نظامی اخیر در نورستان به کمک آی اس آی پاکستان طرح ریزی گردیده بود.
پس شما آرام بنشینید، و صبر نمایید که یکبار دگر کدام قدرت خارجی مداخله نموده و بعدن شما دست نشانده ها را به قدرت برساند !